Nie jestem hazardzistką. Zaznaczam to od razu, żeby nikt nie wyciągał pochopnych wniosków. Mieszkam w Gdańsku, pracuję w agencji jako grafik, a moje życie składa się głównie z kolorów, terminów i wiecznych notatek w kalendarzu. Od zawsze patrzyłam na świat przez pryzmat budowania, przewidywalności i efektu. W szkole średniej śmiałam się z kolegów, którzy kupowali zdrapki, bo uważałam, że wyrzucanie pieniędzy w błoto to szczyt głupoty. A jednak gdzieś około stycznia tego roku wszystko się trochę zmieniło. Nie z powodu jakiegoś przełomu, tylko zwykłej ciszy. Tej po 21, gdy seriale już mi spowszedniały, a scrollowanie social mediów przypominało sączenie wody z kranu w środku nocy.
Odwiedziłam kiedyś znajomych w jednym z osiedlowych lokali, gdzie przy kawie ktoś cały czas wybijał na telefonie jakieś dziwne kombinacje. Facet tłumaczył, że to po prostu gra na aplikacji. Nie słuchałam zbyt uważnie, bo zaklinałam się, że to nie dla mnie. Ale miesiąc później złapał mnie taki stan, że potrzebowałam czegoś, co zajmie ręce, ale nie będzie wymagało czytania dokumentacji albo oglądania poradnika na YouTube. I wtedy właśnie, zupełnie przypadkiem, natknęłam się na vavada casino aplikacja. Poszło o to, że miałam doładowanie w telefonie, zaczęło padać, a moja ładowarka do laptopa została w biurze. Pomyślałam sobie: spróbuję raz, tak czysto eksperymentalnie, może zajmę się przez dwadzieścia minut i zapomnę.
Pamiętam, że pierwsze dwadzieścia minut było dziwne. Strasznie nie lubiłam tego uczucia braku kontroli. Przecież cały dzień planuję, dobieram kolory, sprawdzam kerningi, mierzę czas, poprawiam. A tutaj wszystko opierało się na czystym losie. Szczęśliwie nie potrzebowałam od razu ogromnej wygranej. Postawiłam marną kwotę, coś w rodzaju co najmniej niskiego nominalu, tylko po to, żeby zobaczyć, o co tyle hałasu. I wiecie co? Ta gra wcale nie była o pieniądzach, tylko o takich przeciągających się sekundach, kiedy koło się kręci, postacie przesuwają, a ty czujesz, że świat zresztą zupełnie staje. Wbiegłam w to głębiej niż myślałam, nie finansowo, bo miałam twardo ustalony limit, ale emocjonalnie. Złapałam się na tym, że kiedy robię sobie herbatę albo czekam na render projektu, otwieram aplikację i po prostu reguluję sobie oddech. To brzmi może absurdalnie, ale dawało mi to dziwny, satysfakcjonujący rytm.
Po jakimś czasie zrozumiałam coś ważnego. Mianowicie, że nie chodzi o to, by wygrać lub przegrać, tylko o to, by uważnie obserwować siebie w sytuacji, gdy gubisz kontrolę. Wiele osób dzwoni do mnie z pytaniem: czy wygrałaś duże pieniądze? A ja mówię: wygrałam coś dużo ciekawszego. Poznałam odpowiedź na pytanie, co się dzieje z moją głową, kiedy nie mogę nic zrobić, żeby wpłynąć na wynik. Pierwszy raz poczułam to naprawdę, gdy usiadłam z telefonem w kuchni w niedzielę po obiedzie. Psia pogoda za oknem, deszcz, kot śpiący na parapecie, a ja sobie pstrykam w jakiejś karcianej gierce. Cała moja rodzina myślała, że robię zakupy albo czytam artykuły. A ja tymczasem odkryłam, że mogę nie być w tej chwili ani trochę produktywna. I nikomu nie dzieje się krzywda. Przyznam, że pierwszy duży wygrany obrót postawił mnie na nogi. Takie mocne bicie serca, bo nagle na koncie pojawiła się kwota, za którą mogłam kupić niezłe buty albo kolację dla całej rodziny. Ale o dziwo moja pierwsza myśl dotyczyła tego, że zaufałam temu procesowi.
Od tego czasu minęło parę miesięcy i dzisiaj jestem w stanie o tym pisać bez przymulania. Moje podejście wciąż jest bardzo konkretne. Ustalam sobie cotygodniowy budżet na przyjemności, traktując gry właściwie jak kolejną subskrypcję na seriale, tylko bardziej interaktywną. Nie mam żadnych magicznych nawyków, nie stawiam tylko przy podbitych stawkach w północ, nie chodzę po mieszkaniu trzy razy, nie wykonuję gestów. Bo to nie magia i nie obrzęd. To jest raczej takie intelektualne, zaskakujące przeżycie. W trakcie korzystania z aplikacji zauważyłam, że regularność wygranych w moim wypadku nie idzie w parze z żadną strategią ani z dniem tygodnia. Równie dobrze potrafię wygrać po najgłupszym dniu, kiedy mam wszystkiego dość, jak i wtedy, gdy wszystko mi wychodzi i czuję się na fali. To sprawiło, że zaczęłam myśleć o szczęściu nie jak o czymś kapryśnym, tylko jak o swojego rodzaju warstwie, która jest zawsze gdzieś obok, okresowo daje o sobie znać, nie pytając o moje zasługi.
Z wiekiem (a może po prostu po zastanowieniu się

nauczyłam się jednej rzeczy na chłodno – mój wewnętrzny świat nie musi być przez cały czas uporządkowany. Ba, fragmenty losowości potrafią pozbawić mnie grymasu na czole w ciągu pięciu minut, przez co potem dzwonię do mamy i nie dręczą mnie żadne analizy. Ot, człowiek ma takie a nie inne zabawki. Wspomniałam koleżance z pracy, że czasem gram sobie przez telefon wieczorami, a ona rzuciła, że to musi być stresujące. A ja na to, że nigdy nie czekałam na żadną wypłatę z tego źródła i dzięki temu mam czyste sumienie. Najlepsze jest to, że kiedy byłam ostatnio u lekarza i siedziałam pół godziny w kolejce, otworzyłam
vavada casino aplikacja i zamiast nerwowo przebierać nogami, miło spędziłam czas. Dokładnie tak. Po wyjściu od lekarza pomyślałam, że te piętnaście minut historii z małymi wygranymi było dla mnie jak detoks od myślenia. I to chyba najlepsza rekomendacja, jaką mogę dać. Nie chodzi o to, żeby polegać na losowaniu w ważnych sprawach. Chodzi o to, żeby od czasu do czasu poderwać się z tego wszystkiego, co wiemy, zaplanowaliśmy i trzymamy mocno, i pozwolić, żeby zadecydował przypadek. To bardzo zabawne uczucie, gdy coś wygrywasz, nie dlatego że byłaś dobra, tylko dlatego że los tak chciał.
Ostatecznie mam z tego jedną naukę, która została mi w głowie. Nauczyłam się nie traktować własnych sukcesów jako wyłącznie efektu ciężkiej pracy, co bywa zgubne. Czasem po prostu mam gorszy projekt, lepszy dzień albo szczęście w błahej grze. Taka szklana kula, która rosnąc w telefonie, przypomina, że w życiu nie wszystko musi być efektem inteligentnych decyzji. Niech sobie czasem będzie czysty przypadek, niech sobie będzie przyjemność bez celu. I nawet kiedy pieniądze z takich gier szybko znikają gdzieś w domowych zakupach, to mi zostaje coś, co trudno kupić – dystans do siebie samej i uśmiech na wspomnienie tego wieczoru, gdy to nie ja trzymałam ster. Zszedłem z rowerka, poddając się fali, a wtedy wszystkie kolory zaczęły wyglądać lepiej. Może po prostu potrzebowałam tej małej niespodzianki w szare popołudnia. Ja swój sposób znalazłam, każdy może go poszukać, byle z głową. I naprawdę, trzymajcie się swoich zasad, bo to one są prawdziwym zabezpieczeniem.